DATA AUKCJI

23.09.2010 029 Tomasz Tatarczyk (1947 Katowice - 2010 Warszawa) Czarny krzyż, 1985/1986 r. olej/płótno
170 x 240 cm (dyptyk)

sygn. p. d.: ' t '
na odwrociu opisany: ‘TOMASZ TATARCZYK | 1985/86 | „CZARNY | KRZYŻ”’

LITERATURA:
Tomasz Tatarczyk, Dipinti, katalog wystawy, Galeria Spicchi dell’Est, Roma 3.VIII – 30.IX.1991, Rzym 1991, s. 29 (reprodukcja).

 

Swoje życie dzielił pomiędzy Warszawę a dom pod Kazimierzem. Natura i pejzaż były jego naturalnym środowiskiem i inspiracją. Studiował w warszawskiej ASP, wcześniej ukończył studia na Politechnice. Jego twórczość jest efektem wnikliwej obserwacji wybranych z otoczenia i wielokrotnie powtarzanych motywów: zamknięte bramy, drogi, wzgórza, wąwozy, woda i unoszące się na jej powierzchni łodzie lub brodzące w niej psy. Prace Tomasza Tatarczyka układają się w cykle według najprostszych tematów: bramy, piły, stogi, wzgórza, drogi, obrazy z psem.
Pierwsze obrazy z piłami i bramami powstały w latach 1983-84. Tatarczyk wynajmował wtedy stancję w Kazimierzu u p. Urszuli Koziorowskiej w domku w lesie, za Domem Prasy. Tam znalazł motywy, które przekształciły jego malarstwo, osadzając je w konkrecie znaku. W domu p. Koziorowskiej „był składzik wspomina Tatarczyk w którym było pełno pił. Pomyślałem sobie, że może zacznę je malować. Przedmioty wzięte stamtąd malowałem w Warszawie”. Obok „Czarnego krzyża” w cykl prac z piłami wpisują się m.in. obrazy: „Siedem grzechów głównych” (1984) „Corpus delicti” (1985) „Cztery zakonnice” (1985). „Przejścia nie ma” (1985). Głównym elementem tych kompozycji uczynił Tatarczyk przedstawienie ręcznej piły do przecinania drewna, proste narzędzie dla dwóch osób. Jednakże poprzez różne konfigurację przedmiotów, ich określoną liczbę artysta stworzył z niech znaki dowołujące się do treści eschatologicznych czy egzystencjalnych. Poprzez ich skrzyżowanie otrzymał wymowny znak zakazu, poprzez zwielokrotnienie odwołał się do siedmiu grzechów głównych. W przypadku „Czarnego krzyża” umieszczenie ostrych przyrządów w okolicy krucyfiksu uczyniło z nich Arma Christi – narzędzia męki. Poza rozbudowaną warstwą znaczeniową artysta osiągał intrygujące napięcie wynikające z połączenia konkretności namalowanych przedmiotów oraz wibrowania całej powierzchni płótna, wynikającej z grubego nakładania farby krótkimi pociągnięciami.
Od 1984 współpracował  z Galerią Foksal w Warszawie. Jego prace były prezentowane na wielu wystawach indywidualnych m.in. w : Galerii Foksal, galerii BWA w Lublinie, Galerii Awangarda we Wrocławiu, Państwowej Galerii Sztuki w Sopocie, Galerii 86 w Łodzi, w Galerii Zachęta w Warszawie, Soho Center for Visual Arts w Nowym Jorku, Galerie Ucher, Kolonia. Uczestniczył w licznych wystawach zbiorowych. W 1999 r. został laureatem Grand Prix Międzynarodowego Konkursu Rysunku we Wrocławiu. Był stypendystą Fundacji Kościuszkowskiej w Nowym Jorku; Fundacji Sorosa w USA i Fundacji Rockefellera we Włoszech. W ostatnim czasie walczył z chorobą, malował mniej. W 2009 uhonorowany został za 2008 rok nagrodą im. Jana Cybisa przyznawaną wybitnym malarzom przez Związek Polskich Artystów Plastyków za całokształt twórczości.