na odwrociu wystawowa naklejka z opisem obrazu, na płótnie 126 I

Studiował w Szkole Sztuk Zdobniczych w Poznaniu i krakowskiej ASP w pracowniach F. Pautscha i F. S. Kowarskiego. Pod koniec lat 20-tych przeniósł się do Warszawy. Tu debiutował w 1932 r. na II Salonie IPS. Był członkiem grupy Pryzmat. Po wojnie przebywał w Poznaniu i w Krakowie, z którym związał się na stałe. Od młodości interesowała go abstrakcja; w czasie studiów w Krakowie miał kontakty z futurystami. Malował pejzaże, martwe natury, portrety, był także autorem polichromii (m. in. w kościołach Najświętszej Marii Panny i Św. Marcina w Poznaniu). W Paryżu wszedł w krąg koloryzmu, którego paletę barw utrzymywał w następnych latach swej twórczości, choć z mocnym ograniczeniem używanych barw. Kompozycje artysty odznaczały się sprowadzeniem figur, bądź przedmiotów do syntetycznego znaku, zachowując funkcję dekoracyjną obrazu. Ze sztuką awangardową zetknął się już  w 1918, kiedy poznał prace ekspresjonistów z grupy Bunt, kubizujące obrazy Z. Pronaszki i rzeźby A. Zamoyskiego. W 1922 rozpoczął studia na krakowskiej ASP. Zetknął się z futurystami, utzymywał kontakty z L. Chwistkiem i J. Jaremą. W 1925 trafił do pracowni F. Pautscha, w 1927 do F.S. Kowarskiego. W 1929, za profesorem, przeniósł się wraz z grupą studentów Kowarskiego do Warszawy. Po raz pierwszy wystawiał swe obrazy w Salonie IPS w Warszawie. Został członkiem grupy Pryzmat, w której wystawach uczestniczył od 1933. Po wojnie zaangażował się w rozwój ruchu artystycznego w Poznaniu, a od 1960 na stałe związał się z Krakowem. Taranczewski malował pejzaże, martwe natury i portrety. W malarstwie artysty widoczne jest przywiązanie do przedmiotu, szczególnie w martwych naturach i figurach ludzkich spłaszczonych doi sylwety, przy jednoczesnym silnym poczuciu funkcji dekoracyjnej malarstwa. Przedmioty zredukowane są często do lapidarnego znaku, niekiedy stojącego na granicy abstrakcji. Talent dekoracyjny Taranczewskiego objawił się w polichromiach w kościołach NMP i św. Marcina w Poznaniu.