Natalia LL należy do grona najważniejszych artystek drugiej połowy XX wieku. Uznawana jest za prekursorkę sztuki feministycznej i przedstawicielkę konceptualizmu oraz body artu, ale także za skandalistkę, której twórczość niejednokrotnie balansowała na granicy pornografii. W swojej praktyce artystycznej wykorzystywała performance, wideo, malarstwo i instalację. Szczególne miejsce zajmowała jednak fotografia, której nadała nowe znaczenie, wykraczające poza funkcję dokumentacyjną. W jej pracach aparat stawał się narzędziem uważnej obserwacji rzeczywistości, a codzienne gesty i pozornie banalne sytuacje nabierały nowych znaczeń. Dzięki temu Natalia LL na trwałe zapisała się w historii polskiej sztuki powojennej.
Szczególnie istotny dla rozwoju jej twórczości był okres lat 60. i 70. XX wieku, kiedy powstały takie cykle, jak „Fotografia intymna”, „Sztuka konsumpcyjna”, "Sztuka postkonsumpcyjna", „Rejestracja permanentna” i „Śnienie”. To właśnie w tych realizacjach wykrystalizowały się najważniejsze wątki jej praktyki artystycznej: ciało, fotografia, powtarzalność gestów oraz banalność codziennych czynności.