Stanisław Gibiński podczas studiów w krakowskiej Akademii Sztuk Pięknych pozostawał pod dużym wpływem Juliana Fałata i Leona Wyczółkowskiego. Z Fałatem połączyło go zamiłowanie do techniki akwarelowej, Wyczółkowski zaś uwrażliwił go na problematykę luministyczną obrazów. Gibiński był przede wszystkim akwarelistą. Jego prace odznaczały się staranną fakturą. Unikał zacieków farby, mających dawać złudzenie "żywiołowej" techniki. Podstawą był dla niego rysunek, tworzący organiczną całość z umiejętnie położoną plamą barwną. Szczególnie charakterystyczne były dla niego kompozycje przedstawiające sceny z myśliwymi przygotowującymi się do wymarszu na łowy, często w scenerii zimowej. Malował także pejzaże, sceny rodzajowe m.in. rybaków brodzących w wodzie czy ludzi spieszących do wiejskiego kościoła. Był zainteresowany folklorem, m.in. Huculszczyzną.