IWC Da Vinci Perpetual Calendar- wybitna inżynieria w dobie prostych technologii
Krystian Kotapski
Ostatnia ćwiartka XX wieku zrewolucjonizowała setki lat dotychczas znanego zegarmistrzostwa. Ten okres to tak zwana rewolucja kwarcowa. Tradycja oparta na kunszcie mechaniki wkroczyła w erę elektroniki. Analizując zarys historyczny należy zwrócić uwagę, że jej źródła sięgają XIX wieku, gdy Pierre Curie i Jacques Curie odkryli zjawisko piezoelektryczności, pozwalające kryształowi kwarcu drgać z niezwykłą regularnością pod wpływem napięcia elektrycznego. Kolejnym etapem było pierwsze praktyczne zastosowanie tej idei w 1927 roku, gdy Warren Marrison w laboratoriach Bell Telephone Laboratories zbudował zegar kwarcowy. Kamień milowy, lecz w tamtym czasie, między innymi ze względu na gabaryty, nie znalazło powszechnego zastosowania.
Prawdziwy przełom nastąpił cztery dekady później, gdyż technologia dojrzała do formy użytkowej. W 1969 roku firma Seiko zaprezentowała model Seiko Quartz Astron – pierwszy seryjny zegarek naręczny wykorzystujący rezonator kwarcowy. Początkowo cena detaliczna była znacznie wyższa, aniżeli tradycyjnych zegarków marek premium. Szybki rozwój i obniżenie kosztów produkcji spowodowały, że w krótkim czasie zegarki kwarcowe stały się symbolem nowoczesności i dostępności, wywołując głęboki kryzys w klasycznym zegarmistrzostwie. Paradoksalnie to właśnie ten przełom doprowadził do odrodzenia zegarków mechanicznych. Już nie jako narzędzi, lecz jako świadomych wyborów estetycznych i wyrazów rzemieślniczej tradycji.
Jednym z ważniejszych owoców tych zmian jest IWC Da Vinci Perpetual Calendar. Günter Blümlein, jako ówczesny dyrektor generalny IWC, wraz z Kurt Klaus rozpoczął ambitny projekt mający na celu odrodzenie zegarmistrzostwa mechanicznego. Kurt Klaus, mistrz zegarmistrzostwa, podjął się opracowania nowego rodzaju kalendarza wiecznego. Innowacja ta opierała się na gruntownie zmodyfikowanym mechanizmie Valjoux 7750, co doprowadziło do powstania kalibru 79060 zastosowanego w pierwszym modelu Da Vinci. Mechanizm ten był następnie udoskonalany i rozwijany w kalibry 79061, a później 79261, który integrował moduł kalendarza wiecznego składający się z zaledwie 81 części, zaprojektowany tak, aby działać bez korekty aż do roku 2499. Do tego momentu żaden moduł kalendarza wiecznego nie był tak cienki, tak prosty w obsłudze, serwisowaniu i jednocześnie tak przystępny cenowo. To wyjątkowe osiągnięcie.
Na uwagę zasługuje również stylistyka zegarka. Inspirują ją szkice Leonardo Da Vinci, stąd też wywodzi się nazwa modelu. Model IWC 3750 był dostępny w różnorodnych konfiguracjach, w tym także w edycjach specjalnych. Podstawowa wersja posiadała kopertę z 18-karatowego żółtego złota oraz białą tarczę. Dostępna była również wersja ze stali nierdzewnej zarówno z białą, jak i czarną tarczą, a także wariant z kopertą z białego złota i białą tarczą oraz wersja z różowego złota z czarną tarczą. Do tego występowały z bransoletą. Ponadto IWC wprowadzało edycje specjalne, jak na przykład koperty wykonane z barwnej ceramiki w połączeniu ze złotem.
Dziś model ten postrzegany jest jako coś więcej niż tylko zaawansowany technicznie zegarek. Stanowi przykład wyjątkowo przemyślanej inżynierii zegarmistrzowskiej, w której skomplikowany mechanizm podporządkowano wygodzie użytkownika. IWC Da Vinci Perpetual Calendar pokazuje, że nawet jedna z najbardziej wymagających komplikacji może być intuicyjna i praktyczna w codziennym użytkowaniu.
Dzięki temu IWC Da Vinci Perpetual Calendar do dziś uchodzi za punkt odniesienia dla kalendarzy wiecznych jako osiągnięcie techniczne, ale także jako wzór tego, jak złożoność można przekuć w prostotę stając się przełomem w wielkim kryzysie związanym z rewolucją kwarcową.