Wystawa prezentuje prace Pawła Kowalewskiego z cyklu „Pop Art”, powstającego od 2018 roku do dziś. Składające się na serię portrety wykonane w technice 3D stanowią nawiązanie do znanych w latach 70. „ruchomych” pocztówek upowszechniających wizerunki ówczesnych celebrytów. Projekt przekornie obrazuje i podkreśla stwierdzenie, że twórcy z dziedziny sztuk wizualnych zasługują na rozgłos i status celebryty podobny temu, jakim cieszą się gwiazdy estrady czy kina.
Sportretowani to ludzie, których działania wynikają z głębokiego zaangażowania w promocję sztuki oraz wiary, że jej popularyzacja ma głęboki sens i kluczowe znaczenie w szerszym kontekście społecznym, kulturowym i historycznym. To zarazem postaci, które Kowalewski spotkał na swojej ścieżce osobistej oraz zawodowej – osoby szczególnie istotne w historii jego artystycznej drogi. Uwiecznienie tych osób na wielkoformatowych, ruchomych fotografiach to zarazem osobisty hołd i próba ich unieśmiertelnienia. Koncepcja przeskalowania soczewkowej, dynamicznej pocztówki nadaje portretom wymiar dzieła konceptualnego.
Obecnie sztuka jest nie tylko i wyłącznie świątynią czy też wieżą z kości słoniowej, jest także – czy tego chcemy, czy nie – marketingiem. Jeśli nie będziemy popularyzować sztuki z dystansem, to skończymy w takiej wieży zamknięci. Granice pomiędzy działaniami artystycznymi a marketingowymi coraz częściej się zacierają.
Data otwarcia wystawy jest nieprzypadkowa – 14 lipca to rocznica Wielkiej Rewolucji Francuskiej, hucznie świętowana jako najważniejsze francuskie święto państwowe. Portretom z cyklu Pop Art towarzyszy jeszcze jedno dzieło Kowalewskiego – obraz Francja popełniła samobójstwo, ścinając głowę swojemu królowi (2024), który jest malarską refleksją nad powtarzalnością historii i współczesnym kryzysem politycznym Europy, ukazującą Francję jako kraj wiecznie rozdarty między rewolucyjną destrukcją a tęsknotą za autorytarną władzą. W ramach przewrotności konceptualnej artysta, sugerując takie zestawienie prac, pyta: czemu by nie uczynić hollywoodzkimi gwiazdami tych, którzy współtworzą polskie środowisko sztuki?

Komentarz artysty:
Każdy, kto żył lub dorastał w rzeczywistości PRL-u, może kojarzyć kolekcjonerskie, trójwymiarowe pocztówki, z których celebrytki regularnie mrugały okiem do osoby oglądającej ten rzadki skarb. Seria Pop Art to nieco żartobliwa próba stworzenia takich celebrytów i celebrytek świata sztuki. Skoro świat muzyki, teatru i filmu ma swoje gwiazdy, to dlaczego nie świat sztuk wizualnych? Z prac „mrugają” więc do nas kuratorzy, kuratorki, muzealnicy, ale także po prostu osoby, które są dla mnie ważne. To postaci istotne w moim życiu i karierze artystycznej, takie, które miały kluczowy wpływ na jej rozwój, przyjaciele i przyjaciółki oraz ci, którzy mnie inspirują.
Serię Pop Art otwiera mój portret. Początkowo miał to być zwykły portret; miałem wykonać drobny gest, jak inni bohaterowie cyklu. Przymierzyłem jednak rekwizyt ze studia – damską perukę. Jak na dłoni uwidocznił się element moich genów, który powoduje, że o ile moja siostra jest bardziej podobna do mojego ojca, to ja jestem bardzo podobny do mojej matki. Zarówno z charakteru, sposobu zachowania, jak i nawet z urody. Tak oto narodził się pomysł, żebym wystąpił jako moje drugie ja, czyli jako moja matka – portret syna i matki naraz. Efekt przerósł najśmielsze oczekiwania. Moja siostra oraz córka były głęboko przekonane, że to nieznane wcześniej, odnalezione po latach zdjęcie mamy i babci. Podobieństwo było niezwykłe. I tak okazało się, że moja matka jest nieśmiertelna. Drugą moją matką, tą artystyczną, jest Anda Rottenberg, której portret powstał jako pierwszy. Jej wsparcie dla mojej drogi twórczej, ale także dla promocji sztuki polskiej w ogóle, jest ogromne, była więc naturalnym wyborem na pierwszą bohaterkę, która może mrugać do nas w hollywoodzkim stylu.